از سوى ديگر گاه « خسران » در مورد سرمايه‌هاى ظاهر به كار مىرود مانند مال و مقام دنيوى ، و گاه در سرمايه‌هاى معنوى مانند صحت و سلامت و عقل و ايمان و ثواب ، و اين همان چيزى است كه خداوند آن را « خسران مبين » نام نهاده است . . . و هر خسرانى كه خداوند در قرآن بيان كرده اشاره به معنى دوم است نه آنچه مربوط به سرمايه‌هاى دنيوى و تجارتهاى معمولى است ( 1 ) . قرآن در حقيقت انسانها را به تجارتپيشگانى تشبيه كرده كه با سرمايه‌هاى سنگين قدم به تجارتخانه اين جهان مىگذارند ، بعضى سود كلانى مىبرند ، و گروهى سخت زيان مىبينند . آيات زيادى در قرآن مجيد است كه اين تعبير و تشبيه در آن منعكس مىباشد ، و در واقع بيانگر اين حقيقت است كه براى نجات در قيامت نبايد در انتظار اين و آن نشست تنها راه آن ، بهره گيرى از سرمايه‌هاى موجود ، و تلاش و كوشش در اين تجارت بزرگ است كه در آنجا « همه چيز را به بها مىدهند ، به بهانه نمىدهند » ! و اما چرا زيان مشركان و گنهكاران را « خسران مبين » توصيف كرده ؟ براى اينكه اولا آنها برترين سرمايه يعنى سرمايه عمر و عقل و خرد و عواطف و زندگانى را از دست داده‌اند بىآنكه در مقابل آن چيزى به دست آورند . ثانيا : اگر فقط اين سرمايه را از دست داده بودند بىآنكه عذاب و مجازاتى خريدارى كنند باز مطلبى بود ، بدبختى اينجاست كه در برابر از دست دادن اين سرمايه‌هاى عظيم سختترين و دردناكترين عذاب را براى خود فراهم ساخته‌اند . ثالثا : اين خسرانى است كه قابل جبران نمىباشد ، و اين از همه دردناكتر

--> ( 1 ) « مفردات » ماده « خسر » .